Bugün kendimi sinemaya götürdüm. Evet, kendimi! Başkalarını mutlu etmeye çalışmaktan yorulan biri olarak bugün de kendimi mutlu etmek istedim. İlk olarak kimseden bir şey beklememe durağında inip kendi kendime yürümeye başladım. Sessizlik ormanında dinlenip huzur denizinde yüzdüm. Ve yoluma daima 'önce kendini sev' sokağında devam ettim. O yolda yürüdüğüm sürece önüme çıkan engelleri daha kolay aşabileceğimi biliyordum. Ve bu yolda yürürken istediğim kişi olabiliyordum. Mesela yeri geliyor annesinin sözünü dinleyen ufak bir kız oluyorum yeri geliyor kızının başını şefkatle okşayan bir anne... Ah tabii ki kalkıp bir angelina jolie olamıyorum. Bu da benim eksikliğim...
